"Łowiec Polski" - numer 6/2017
Tradycja i historia

Carskie rykowisko

„Carskie gospodarstwo łowieckie w Spale w latach 1885–1914” to kolejna bardzo ciekawa książka ukazująca historię łowiectwa na naszych ziemiach. Autorami tej pracy są prof. Roman Dziedzic i dr Michał Słoniewski, którzy postanowili opisać pamiątki łowieckie, które pozostały po carskim łowisku w Spale.

Michał Słoniewski – który o Spale napisał już kilka książek – sięga po materiał historyczny i naukowy bez oglądania się na granice i bariery językowe. Wykorzystuje materiały zgromadzone w naszych polskich zasobach oraz państwowych archiwach rosyjskich w Petersburgu, Moskwie i Krasnogorsku, dzięki czemu dociera do nieznanych nam wcześniej informacji. W swoich poszukiwaniach trafia również na dokumentację fotograficzną wywiezioną do Stanów Zjednoczonych przez rosyjskich emigrantów, a która znajduje się w bibliotece Beinecke Uniwersytetu Yale w stanie Connecticut.

Łowieckie wspomnienia
Najnowsza książka szczególnie powinna zainteresować myśliwych, ponieważ ukazuje bardzo ciekawe fakty dotyczące organizacji carskich polowań i sposobów zarządzania spalskim łowiskiem. Świadectwami materialnymi po tych czasach, na których oparli się autorzy, są dokumenty, trofea i fotografie. Dogłębna analiza pozwala nam wyciągać ciekawe wnioski i ocenić łowiecką gospodarkę w carskim łowisku.

Zainteresowanie carów z dynastii Romanowów terenami Skierniewic i Spały zaczęło się w 1820 roku, kiedy car Aleksander I nadał Księstwo Łowickie wchodzące w skład Królestwa Polskiego swemu bratu wielkiemu księciu Konstantemu i jego żonie Joannie Grudzińskiej (księżnej łowickiej).
Od 1838 roku do wybuchu I wojny światowej księstwo stanowiło prywatną własność carów. Miejscem wypoczynku i polowań carskiej rodziny były Skierniewice. Zatrzymywali się tam w pałacu arcybiskupim i polowali na terenie zwierzyńca oraz w okolicznych lasach. Bardzo doniosłym wydarzeniem w dziejach Skierniewic był zjazd trzech cesarzy (15–17 września 1884 roku): Franciszka Józefa – cesarza Austro-Węgier, Wilhelma I – cesarza Niemiec, oraz Aleksandra III – cesarza Rosji. Przybycie Trzech Czarnych Orłów, jak ich wówczas nazywano, było swoistą demonstracją polityczną i miało na celu odnowienie przymierza z 1881 roku.

Na mapie poszukującego nowych łowisk imperatora pojawiła się Spała. Położona wśród rozległych lasów Lubochni i Radzic niewielka osada młyńska nad Pilicą stwarzała idealne warunki do zbudowania wygodnej i bezpiecznej rezydencji myśliwskiej. Miejscem tym zachwycił się car Aleksander III, który postanowił wybudować tu dworek myśliwski. Pod okiem margrabiego Zygmunta Wielopolskiego, wielkiego łowczego dworu cesarskiego, w 1885 roku stanął w Spale drewniany pałacyk według projektu architekta Leona Mikuckiego.

  Resztę artykułu przeczytasz w pełnym wydaniu "Łowca Polskiego"

 

Copyright © by Łowiec Polski - Wszelkie prawa zastrzeżone